16 სექტემბერი 17 სექტემბერი 19 სექტემბერი 20 სექტემბერი 4 ოქტომბერი 6 ოქტომბერი 8 ოქტომბერი 9 ოქტომბერი 10 ოქტომბერი 11 ოქტომბერი 12 ოქტომბერი

ჩანაწერი #19 თორნიკე ბერიძე: ლაბირინთი

11 იყო რო გამეღვიძა. თვალი გახელილი არ მქონდა ტელეფონს ვეცი ეგრევე. ქეთის მესიჯი დამხვდა, რომ გაიღვიძებ დამირეკეო. რა ჯანდაბა უნდა ამ შაბათ დილას-თქო ვიფიქრე. დარეკვა დამეზარა და მეც მესიჯით ვუპასუხე.
“რა გინდა?”
“დილა მშვიდობისა. უზრდელო.”
“დილა მშვიდობისა. ო, ხო იცი დილას სულ ცუდ ხასიათზე ვარ.”
“ვიცი. ადექი თუ წევხარ ისევ?”
“ვწევარ, რა იყო, მშვიდობაა?”
“კი. ის უნდა მოგცე.”
“რა ის?”
“გუშინ რაზეც ვილაპარაკეთ.”
“რაზე ვილაპარაკეთ?”
“ფულზე.”
“ააა, ხო. მართლა?”
“კი.”
“ანუ მთლიანად მაძლევ?”
“კი. რომელზე შეგხვდე?”
“აუ, რავი, ვაბშე ჩემთან რო გამოხვიდე? მე ავდგები ახლა, სანამ პირს დავიბან, შევჭამ, ჩავიცვამ, მანამდე მოხვალ შენ და მერე ქვემოთ დაგხვდები და გამოგართმევ რა. დრო რო არ დავკარგოთ.”
“კარგი. გამოვალ 5 წუთში. და არ მალოდინო, რა. გეხვეწები.”
“აუ, ძაან ჯიგარი ხარ. ძაან მიყვარხარ <3
“მეც…”

დედაჩემი და მამაჩემი სახლში არ დამხვდნენ, ალბათ ბაზარში ან სადმე წავიდნენ. მთელი კვირის მარაგს ყიდულობენ ხოლმე და მერე შაბათ-კვირას ახლიდან მიდიან. მაგიდაზე საუზმე დამხვდა გამზადებული.

ცოტა ავნერვიულდი. ფული მქონდა, პრინციპში. მარა სად უნდა წავსულიყავი და რა უნდა მექნა საერთოდ არ ვიცოდი. ბაკურაძეს მივწერე.

“ბიჭო, რას შვები?”
არ მიპასუხა, ალბათ ეძინა. ამასობაში ქეთის მესიჯი მოვიდა, თითქმის მოვედი და ჩამოდიო. კი მეზარებოდა ჩასვლა, მარა ახლა ეგ რო აქ ამოსულიყო მერე ორი საათი არ წავიდოდა და ნაღდად არ მქონდა მაგის თავი. ძაან ჯიგარია და ძაან მიყვარს, მარა აი, ხანდახან ძაან ტვინს ტყნავს რა.

ჩავიცვი და ჩავედი. სადარბაზოსთან იდგა.
— ვა, ქეთო, რა ლამაზი ხარ. — კომპლიმენტებს რომ ვეუბნები ძაან უსწორდება ხოლმე.
— ო, მიდი რა. — დაიმორცხვა. — აჰა, ეს. — 100 ლარიანი გამომიწოდა.
— აუ, ძაან ჯიგარი ხარ!
— რად გინდა მაინც არ მეტყვი, ხო?
— აუ, კარგი რა. ძაან ისეთი თემაა, შენს თავს ვფიცავარ, როდის რა დამიმალია, მარა ხო ხვდები, არის ისეთი რაღაცები რასაც ვერ გეტყვი რა. არ გაგიტყდეს.
— კაი. არ მიტყდება.
— მაგიტომაც მევასები!
— კაი, წავედი.
— ქეთ, მადლობა რა! მართლა.
— არაფრის! — გატრიალდა და თავჩახრილი წავიდა სადარბაზოს გასასვლელისკენ.
— ქეთ.
— ჰო?
— შენ გახდი ხო?
— ჰოო? — სახე გაებადრა.
— ჰო, საღოლ ე! ძაან გიხდება. აი, ცოტაც, ერთი 10 კილო და ვსიო.
— ათი?
— ნუ რავი 5, მე რა ვიცი. მამენტ. მარა ნუ კაია.
— კაი.
— კაი, წავედი მეც, ძაან მეჩქარება. და ისა, ერთიანად შეიძლება ვერა და ნელ-ნელა დაგიბრუნებ რა.
— კარგი.

სახლში ავედი და ბაკურაძემაც მიპასუხა.
“მძინავს, რას უნდა ვშვებოდე?”
“ბიჭო, ფული გაქვს შენ?”
“რა ფული?”
“მუტლების.”
“რა მუტლების?”
“აი, მამაშენს რო უნდა მოეცა.”
“რა უნდა მოეცა შეჩემა, დაბადების დღეისთვის შემპირდა მაგას. ერთი თვე დარჩა რა. ჯერ ა დროსია, ხო არ გამოყლევდი? და რა იყო რო?”
“მე ვიშოვე და მეთქი წამოვა-თქო ეგეც-თქო.”
“საიდან შე პროჭო? კახას გაუწიე? :D”
“არა. ვიშოვე რა, ჩემს პონტში.”
“სგ. ჰო, რავი მე არ მაქვს კაროჩე.”
“ბიჭო და იმ შენს მეზობელს რო კითხო, სად უნდა წავიდე და ეგეთი თემა, შეგიძლია?”
“ვისა, იმას? კაი, მოიცა. მოგწერ.”

ინტერნეტში რაღაცები დავძებნე, მარა ნორმალურს ვერ მივაგენი ვერაფერი. 4 და 5 წლის წინანდელი შედეგები ვარდება გუგლში და ეგ ადგილები ან დახურული იქნება და ან კიდე ის ბოზები დაბერებულები იქნებიან.

“ბიჭო, ვებაზრე ვატოს და რავი, ლაბირინთი მირჩია რა.” — მომწერა ბაკურაძემ.
“სადაა ეგა?”
“საბურთალოზეაო, კაროჩე არ ვიციო ზუსტი მისამართიო, მარა ყველა ტაქსისტმა იცისო და რო ეტყვისო ეგრევე აიყვანენო რა.”
“კაი, ჯიგარი ხარ.”

პირველისთვის სახლიდან გავედი. ადრე იყო ჯერ, მარა ვიფიქრე, რო ვიბოდიალებ ცოტას და მერე წავალ-თქო. უბანში არავინ იყო, არც სტადიონზე დამხვდა ვინმე. ძაან ნელა გადიოდა დრო. ბოლოს ყელში ამომივიდა და ერთი საათის ბოდიალის შემდეგ ტაქსის გასაჩერებლად წავედი. პირველივე მანქანა გავაჩერე, ვერცხლისფერი მერსედესი. მსუქანი ტიპი იყო, მელოტი.
— გამარჯობა, ლაბირინთთან რამდენად გავალთ?
5 ლარში, ჯიგარო.
— კაი, წავედით. — დავჯექი.
— იქ რა გინდა, პატარა კაცი, იქვე ცხოვრობ თუ რამე სხვა საქმეზე მიდიხარ?
— სხვა საქმეზე.
— ვა. მარტო?
— ჰო. რა, არ შეიძლება?
— როგორ არ შეიძლება, კაცო. ყოჩაღი ხარ, ძმაო!
— მადლობა.
— ფული რამდენი გაქვს ჯიგარო თუ საიდუმლო არაა?
— ასი ლარი.
— ვა. არა. რა ჩემი საქმეა, მარა იმ დალოცვილმა მამაშენმა ფული რო მოგცა თვითონვე ვერ წაგიყვანა კაცო?
— არ მოუცია მამაჩემს. ჩემით ვიჩალიჩე — გაღიზიანებულმა ვუპასუხე.
— ვა. საღოლ შენ. არა ისე მაგრად გაძვირდა, სიმონ. აი, ჩემს დროს, მე ვარკეთილელი ვარ. ერთი ჟანა იყო და მთელი ვარკეთილი მაგასთან დავაჟკაცდა, 5 ლარი მივეცი, ლიჩნად მე. მაშინ ისე გამისწორდა, რო რავი კაროჩე. მერე რო გავიგე ნაღდი მუტლის გემო მერე კი მივხვდი, თურმე რა ჟანა, რის ჟანა. — ჩაიროხროხა — რამდენი წლის ხარ, ჯიგარ?
13.
— პირველად მიდიხარ?
— ჰო.
— მერე რა, ტო პატარა კაცი! არ გაგიტყდეს, ჩემი დედა მოვტყან, შვილებს გეფიცები, სიმონ. შენდა ლაბირინთში რატო მაინც და მაინც ვინმემ გირჩია?
— მეგობარმა.
— ეხა, მე ვინ მეკითხება, ჯიგარო, მარა მე გირჩევ ერთ კაი ადგილს რა. მე სულ იქ დავდივარ ხოლმე. სულ რა ერთი თვის წინ ვიყავი, სულ ბოზებში ხო არ ვივლი მაგის დედაც მოვტყან, ხანდახან ცოლსაც ხო უნდა, ჰა? ჰა? — ჩაიცინა. — ჰოდა, კაი გოგოები ყავთ სიმონ რა, ისეთი, მწიფე გოგოები, კვირტებივით ძუძუები აქვთ, მაგრად გაგისწორდება, თან მოდი მამენტ მეც შემოვალ. მიგიყვან, ვიტყნაუროთ და წამოვიდეთ მერე, მეფესავით სახლამდე მოგიყვან, ჰა, რას იტყვი?
— რავი, კაი, ბაზარი არაა.
— ვახ, პატარა კაცი რა!

რაღაც სარდაფში ჩავედით. დიდი რკინის კარები გააღეს და გარემონტებულ დერეფანში შევედით. შენ აქ დამელოდეო, ტაქსისტმა მითხრა და სადღაც გაუჩინარდა. ცოტა ხანში, ერთ გოგოსთან ერთად მოვიდა. ლურჯი მოკლე კაბა ეცვა, დიდი ჩანთა ჰქონდა გადაკიდებული, შიგნიდან პომადა ამოიღო და წაისვა. ლამაზი იყო-თქო ვერ ვიტყვი, მაგრამ არაუშავდა. კარგი გოგო იყო. სწორი თმები ჰქონდა, გამობერილი წითელი ტუჩები და ძალიან სწორი და მაღალი ფეხები.

— მიდი, ჯიგარ, წაყევი ამ გოგოს, მე აქ ვიქნები მეორე ნომერში, რო მორჩები დამელოდე, მე თუ უფრო ადრე მოვრჩი ჰო კარგი და აქ ვიქნები გასასვლელში.

გოგო დერეფანში წავიდა, მე უკან გავყევი. ერთ-ერთი ნომრის კარი შეაღო და შევიდა. შევყევი.

— პა რუსკი გავარიშ?
— და… ნეტ… ნიმნოშკა — ვუპასუხე დაბნეულმა.
— კარგი, კარტულად მაშინ. პირველად ხარ?
— კი.
— კარგი. ნერვნიჩიშ?
— არა… რავი… ცოტას.
— დავაი გაიხადე.
— ჰა?
— გაიხადე, აბა ჩაცმული იკნები?
— ა, არა.
— პული?
— რა?
— ძენგი, ცინასცარ უნდა.
— აი, აგერ. — ფული გავუწოდე, საფულეში ჩაიდო.
— მე შევალ, გადავივლებ, დუშში, შენ არ გინდა?
— არა. გამოსვლისას ვიბანავე.
— კარგი. მიდი მაშინ და იკ ცამოცეკი და მოვალ.

ტახტზე წამოვწექი და თეთრი ზეწარი გადავიფარე. მაინც მრცხვენოდა სიშიშვლის.

ცოტა ხანში შემოვიდა. დიდი პირსახოცი ჰქონდა შემოხვეული. მომიახლოვდა და ჩემს წინ რომ დადგა პირსახოცი მოიხსნა. სუნთქვა შემეკრა.

— განდონები სად არის?
— არ მაკვს.
— რატო?
— ვერ მოვასწარი, პირდაპირ აქ წამოვედი.
— კაროჩე რა. კაი, არაუშავს. გავალ ვიყიდი მე და მოვალ.
— კარგი. გამოგყვე?
— არა. — მომიახლოვდა, ზეწარი აწია და დამხედა. — მე რო ცასული ვიქნები ნე პადრაჩი, იცოდე. ტორე მერე მაგის აკენებაზე კიდე უნდა ვიცვალო, გაიგე?
— ჰო. ვერა. ნე პადრაჩი რა არის?
— არ დაანძრიო.
— ა, კაი. არა. — ვიგრძენი, რომ სულ მთლიანად გავწითლდი და ლოყები ამიხურდა.
ჩაიცვა, ჩანთა გადაიკიდა და წავიდა.

მე ვიწექი ჩემთვის ძალიან ბედნიერი ვიყავი. ზეწრის ქვეშ შევიხედე და მერე კმაყოფილმა დავიფარე ისევ.

დრო ძალიან ნელა გადიოდა თუ ეს გოგო იყო დიდი ხნით გასული ვერ გავიგე. კაი ხანს ვიწექი ასე. შეიძლება სადმე შორს წავიდა?

უცებ კარებზე კაკუნი გაისმა.
— ვინ არის? — ძალიან დავიბენი.
— გავიდა გენაცვალე თქვენი დრო და ამატებთ?
— არ მოსულა ის და რანაირად გავიდა?
— არ ვიცი, გენაცვალე, უკვე ერთი საათია მანდ ხართ და ან დაამატეთ ან გამოდით.

ჩავიცვი და გამოვედი. დერეფანში არავინ იყო, არც გოგო და არც ტაქსისტი. შეიძლება გარეთ მელოდება-თქო. გავედი და არც მანქანა დამხვდა. რა უნდა მექნა. ჩემი ფული ჰქონდა წაღებული და ჰო არ შევარჩენდი, ჩამოვჯექი იქვე, ოდესმე ხო მოვიდოდა.

კომენტარები
14 ოქტომბერი 15 ოქტომბერი 16 ოქტომბერი 17 ოქტომბერი 18 ოქტომბერი 19 ოქტომბერი 20 ოქტომბერი 25 ოქტომბერი